Depresja poporodowa

Inne strony warte obejrzenia:

Depresja poporodowaJeszcze kilkanaście lat temu pojęcie depresji poporodowej było znane tylko nielicznej grupie lekarzy i terapeutów, a zupełnie nieużywane wśród tak zwanych „laików”. Dzisiaj już wiadomo, że ta choroba (nie wolno bać się użycia tego słowa) dotyka nawet dwadzieścia procent kobiet i, co ciekawe z punktu widzenia medycznego i socjologicznego, odsetek ten wzrasta wprost proporcjonalnie na przykład do wielkości aglomeracji miejskiej, w której matka. O depresji poporodowej mówi się dość głośno, ponieważ może być ona skutecznie wyleczona, ale aby do tego doszło kobieta musi sobie uświadomić, iż cierpi na tę przypadłość oraz z własnej woli zdecydować o pojęciu kuracji. Rozpoznania dokonuje lekarz psychiatra, przy czym najczęściej stosowaną metodą jest skala depresji poporodowej Edinburgh Postnatal Depression Scale (EPDS), która składa się z dziesięciu pytań zadawanych pacjentce. Na podstawie odpowiedzi formułowana jest diagnoza. Początkowe objawy mogą być nieco mylące ze względu na czas ich występowania. Najczęściej są to pierwsze dni i tygodnie po urodzeniu dziecka. Najbliżsi uważają, że kobieta w tym czasie ma prawo czuć się nieco przygnębiona i przytłoczona nowymi obowiązkami, wyczerpana z powodu nieustającej troski o maleństwo, zaskoczona absolutnym brakiem czasu dla samej siebie i swojego partnera. Objawy takie jak znaczący spadek masy ciała, trudności z zasypianiem mimo fizycznego i psychicznego wyczerpania czy spadek popędu seksualnego również uważane są za naturalne następstwa porodu. Szczególną uwagę powinny zwrócić: utrata apetytu, bóle mięśnia sercowego lub brzucha, powtarzające się migreny. W przypadku wystąpienia nawet niewielkiej części spośród wymienionych objawów konieczne należy zgłosić się do specjalisty. Środki stosowane w leczeniu depresji poporodowej można podzielić na kilka grup. Pierwsza metoda to oczywiście leczenie farmakologiczne. Przy doborze środków należy koniecznie zwrócić uwagę na to, czy matka karmi dziecko własnym mlekiem, ponieważ silne środki farmaceutyczne mogą przedostać się do słabego organizmu malutkiego dziecka wraz z pokarmem, co może doprowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, a nawet śmierci. Kluczowa w całym procesie leczenia jest psychoterapia oraz uczestnictwo w grupach wsparcia. Niezbędny jest także dobry kontakt z najbliższymi, zwłaszcza z ojcem dziecka oraz matką pacjentki, ponieważ jej wzór może pozytywnie wpłynąć na tempo wyzdrowienia.


Oceń ten artykuł:


Warto również przeczytać:

Partner maminsynek
Jesteś w związku, w którym Twój partner jest w bardzo bliskiej relacji ze swoją matką? Możesz wręcz nazwać go maminsynkiem? Jeśli tak i w dodatku zaczyna nastręczać Ci to nieprzyjemności, dowiedz się jak to zmienić! Głów...

Poradniki dla kobiet
Poradniki dla kobiet są ulubioną lekturą prawie każdej z nich, kobiety uwielbiają czytać porady, chociaż z natury są niezależne myślowo, czyli same wiedzą co robić a ponadto mają intuicję, która im podpowiada prawidłowe ...

Blind date czyli randka w ciemno
Bardzo trudno jest znaleźć prawdziwą miłość przez przypadek, czy to w pracy, czy też podczas zakupów. Dlatego coraz więcej Pań decyduje się na to, aby zamiast czekać na Księcia z Bajki zaczną szukać go na własną rękę. Ba...

Mama zastępcza
Mamka, matka zastępcza lub też inaczej mówiąc w niezwykle pogardliwy sposób „żywy inkubator” jest to jeden z możliwych sposobów na posiadanie własnego dziecka. Nie zawsze i nie każda kobieta może mieć potomst...